Σπαντιδάκη Στέλλα

Σπαντιδάκη Στέλλα

Με λαμπρές σπουδές σε Ελλάδα και Γαλλία, πτυχίο στην αρχαιολογία από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, μεταπτυχιακά στην αρχαιολογία του υφάσματος στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, αλλά και στη μουσειολογία, στη Σχολή του Λούβρου, η Στέλλα Σπαντιδάκη είναι μια εξαίρετη επιστήμων, αφοσιωμένη στην υπηρεσία της έρευνας ενός σημαντικού τομέα της αρχαιολογίας: της αρχαίας υφαντουργίας και συντήρησης Αρχαιολογικού Υφάσματος, ένα πεδίο όχι και τόσο αναπτυγμένο στην Ελλάδα, σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, το οποίο βρίσκεται σήμερα σε δυναμική εξέλιξη.

Η διδακτορική της διατριβή στα Πανεπιστήμια της Σορβόννης και της Χαϊδελβέργης, πάνω στην κατασκευή των υφασμάτων στην κλασική Αθήνα είχε σαν συνέπεια και την έκδοση του βιβλίου της, με τίτλο "Textile Production in Classical Athens".
Η Δρ. Σπαντιδάκη διεξήγαγε την έρευνά της, συνδυάζοντας τα δεδομένα διαφόρων επιστημών στην αρχαιότητα, μελετώντας γραπτές πηγές, εικονογραφία και υφαντικά εργαλεία, καλύπτοντας ένα επιστημονικό κενό σχετικά με την κλωστοϋφαντουργική δραστηριότητα στην Αθήνα της κλασικής περιόδου (5ου και 4ου αιώνα).

Από το 2015 είναι Πρόεδρος του ARTEX, του πρώτου Κέντρου Έρευνας και Συντήρησης Αρχαιολογικού Υφάσματος στην Ελλάδα, μιας μη κερδοσκοπικής εταιρείας που ασχολείται με την έρευνα γύρω από το ύφασμα στην ελληνική αρχαιότητα, χρησιμοποιώντας διεπιστημονικές μεθόδους που συνδυάζουν τομείς όπως η αρχαιολογία, φιλολογία, αρχαία ιστορία, βιολογία, χημεία και πειραματική αρχαιολογία και έχει στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού ως προς την ύπαρξη καταλοίπων υφασμάτων στον ελλαδικό χώρο, ήδη από την εποχή του Χαλκού. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Euphrosyne AISBL, ενός διεθνούς οργανισμού που ασχολείται με την ανάδειξη της πολιτισμικής κληρονομιάς των υφασμάτων.

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες διαλέξεις της ήταν εκείνη με τίτλο «Το δίδαγμα της Αθηνάς: Η κατασκευή των υφασμάτων στον Χρυσό αιώνα του Περικλή» που πραγματοποιήθηκε στην Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή, πριν από λίγο καιρό (2017). Παρείχε στο κοινό άγνωστες πληροφορίες για μια από τις παλαιότερες βιοτεχνίες της ανθρωπότητας και συνέβαλε στην καλύτερη κατανόηση τόσο του κοινωνικού πλαισίου όσο και της κλωστοϋφαντουργικής τεχνολογίας και, μέσω αυτών, της αθηναϊκής κοινωνίας της κλασικής περιόδου γενικότερα.