Στα μονοπάτια του χρώματος στην Αρχαία Κρήτη

Των Αριστέα-Ιωάννα Παπαδημητρίου & Αθανασία Τσατσαρού-Μιχαλάκη, Ε.Κ.Π.Α.

Μια από τις πρώτες ανακαλύψεις του προϊστορικού ανθρώπου ήταν η ιδιότητα κάποιων ουσιών να αφήνουν έγχρωμα σημάδια. Έτσι πριν ακόμα, αρχίσει να γράφει, αισθάνθηκε την ανάγκη αξιοποιώντας τις έγχρωμες αυτές ουσίες να απεικονίσει τη ζωή του, να ομορφύνει τον τόπο της κατοικίας του, να εξυμνήσει με το δικό του μοναδικό τρόπο τα κατορθώματά του, να γράψει τη δική του ιστορία.

 Η ιστορία της βαφικής στην Κρήτη

 

«Οι περισσότερες είναι φυτικές και είναι γνωστές από την αρχαιότητα, όπως μαρτυρούν ελληνικοί πάπυρο του Δ΄ και των αρχών του Γ΄ αιώνα με συνταγές βαφικής.  Όπως μας λέει ο Αριστοτέλης(384-322π.Χ) στο «Περί χρωμάτων»  έργο του: «Πολλά μεν γαρ τοις ανθοίς βάπτεται τοις φυομένοις, πολλά δε ριζαις ή ξύλοις ή φύλοις ή καρποίς…». 

 Το βάψιμο των νημάτων ή των έτοιμων πια υφαντών έχει κι αυτό μια πολύ μακριά παράδοση στην Κρήτη. Σύμφωνα με τις φιλολογικές πηγές οι Φιλισταίοι (Μινωϊτες άποικοι) δίδαξαν τον τρόπο της βαφής με πορφύρα. 
Στο Κουφονήσι, την αρχαία Λεύκη, ερημονησίδα στο Λιβυκό στις νοτιοανατολικές ακτές της επαρχίας Σητείας, ανασκαφές έφεραν στο φως ότι ήταν κέντρο αλιείας και επεξεργασίας της πορφύρας, του θαλάσσιου αυτού μαλακίου από το οποίο παραγόταν η ομώνυμη πολύτιμη και πανάκριβη βαφή. Η νησίδα αυτή έγινε το μήλο της έριδας μεταξύ της Ιτάνου, που την εξουσίαζε και της Ιεράπυτνας που την διεκδικούσε.  
Στην Ενετοκρατία  η Κρήτη προμήθευε στη Βενετία πολλές βαφικές πρώτες ύλες. Οι ουσίες αυτές χρησιμοποιούνταν ακόμη πριν λίγα χρόνια σε ορισμένα χωριά. Οι ουσίες αυτές, που ως σήμερα χρησιμοποιούνται από τις γυναίκες μας κάπου-κάπου, είναι οι περισσότερες φυτικές και είναι γνωστές από την αρχαιότητα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ:

http://www.kritipoliskaihoria.gr/2018/10/blog-post_535.html?m=1

Πρόσθετες Πληροφορίες