Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2018 23:33

Σοφία Κοκοσαλάκη «Είμαι γεμάτη αντιθέσεις, στη δουλειά και στη ζωή»

Η σχεδιάστρια μιλά για την εικόνα της σκληρής θηλυκότητας, για αρχαία κοσμήματα και τους σύγχρονους τεχνίτες
Το καφέ – ζαχαροπλαστείο του Βάρσου είναι ένας τόπος συνάντησης για όσους το άρωμα της καψαλισμένης ζάχαρης και της αυθεντικής βανίλιας τροφοδοτούν την επιθυμία τους να συνδεθούν με ένα αδιάβλητο παρόν. Εκεί είναι το ραντεβού με την κομψά μαυροντυμένη δημιουργό που πίνει τσάι. Κάτω από το επιτοίχιο κεραμικό έργο του Πάνου Βαλσαμάκη, στο εσωτερικό του καταστήματος.
Η ώρα του τσαγιού είναι μια αγγλική συνήθεια που η Σοφία Κοκοσαλάκη απέκτησε πριν από 20 χρόνια όταν έφυγε για το Λονδίνο για να συναντήσει το μέλλον της. Στο περίφημο Saint Martin"s, από όπου πρόβαλλαν οι φυσιογνωμίες της μόδας του 21ου αιώνα, όπως ο Τζον Γκαλιάνο και ο Αλεξάντερ ΜακΚουίν. Αλλά και στην περιοχή Χάκνεϊ, όπου στα μέσα της δεκαετίας του "90 η αγγλική σκηνή της μουσικής, της τέχνης και της μόδας δημιουργούσε το μείγμα της νέας αντισυμβατικότητας. Από εκείνα τα χρόνια υπάρχουν στο αρχείο της φωτογραφίες που ανεβάζει στον λογαριασμό της στο Instagram με λεπτομέρειες από τις πρώτες της απόπειρες – ιδιαίτερα επιτυχημένες – να μπει στο σύστημα της μόδας. Μία από τις εικόνες της δείχνει ένα κομμάτι ύφασμα με πυκνοκεντημένες γραμμές.
 
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΡΟΥΧΑ. «Οταν σπούδαζα στο Saint Martin"s, αποφοιτούσαν ανά έτος μόνο 12 σχεδιαστές στο γυναικείο ντιζάιν. Τότε ήταν λίγοι και τα δίδακτρα πιο λογικά. Δεν υπήρχαν πλούσιοι σπουδαστές από την Κίνα, όπως σήμερα που έχουν κατακλύσει αυτήν τη σχολή. Η συλλογή της αποφοίτησής μου τότε μπήκε σε μια γκαλερί του Λονδίνου, τη Βικτόρια Μιρό, από τις πιο αξιόλογες στη σύγχρονη τέχνη. Ηταν η πρώτη φορά που δοκίμασαν να κάνουν έκθεση με κομμάτια μόδας. Ισως τότε θα έπρεπε να το δω διαφορετικά και να κάνω στροφή στην τέχνη, αντί στα ρούχα. Θυμάμαι ότι για να ετοιμάσω ένα σακάκι μού πήρε τρεις μήνες γιατί είχα μια τρελή ιδέα να κεντήσω ένα κείμενο στο εσωτερικό του που ήθελα να βγαίνει από την ανάποδη στην πλάτη του ρούχου. Το κεντούσα μπροστά σε καθρέφτη… Τι ξενύχτια είχα κάνει, με τις ώρες, γι" αυτό το κομμάτι. Τα παλιά μου ρούχα έχουν γίνει τώρα δυσεύρετα και συλλεκτικά. Ολο το αρχείο μου βρίσκεται σε αποθήκες δύο ώρες μακριά από το Λονδίνο και δεν ξέρω πια τι έχω. Κατάφερα κατά τύχη να πάρω πίσω το trademark του ονόματός μου και μου αρέσει που το έχω. Είμαι εγώ και όχι κάποιος άλλος που το χρησιμοποιεί για να κάνει οτιδήποτε. Πρέπει να είναι σαν βιασμός αν βλέπεις το όνομά σου σε άλλον».
 
ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ
Στο χέρι της φορά ένα ασημένιο βραχιόλι με ιδιαίτερους κόμπους και στον λαιμό της ένα περιδέραιο – τσόκερ με ένα κούμπωμα που μοιάζει με γάντζο. Ενα πάντρεμα μεταξύ παρελθόντος και παρόντος βγαίνει στα κοσμήματά της. Και στα δύο υπάρχει κάτι αδιόρατα γνώριμο που εκείνη το αποδίδει στην κρητική καταγωγή της και στην προσφιλή της συνήθεια να ανατρέχει σε εικονογραφικές λεπτομέρειες, άλλοτε του μινωικού πολιτισμού, άλλοτε κάποιας άλλης χρονικής στιγμής της ελληνικής αρχαιότητας. «Είναι τα αγκίστρια των ψαράδων. Μου προέκυψε όταν κοίταζα τις μινωικές τοιχογραφίες και έβλεπα τα εργαλεία των ψαράδων. Ηθελα να κάνω πάντα μια αλυσίδα ροκ, αλλά όχι αυτό το συνηθισμένο μεταλλικό ροκ, την ήθελα λίγο πιο σκληρή. Και όταν εντόπισα αυτά τα αγκίστρια, βρήκα το σχέδιό μου για τη δική μου αλυσίδα. Αυτός ο γάντζος μού βγήκε επειδή μου αρέσουν τα χρηστικά αντικείμενα. Πάντα η θηλυκότητα που έβγαζα στη δουλειά μου είχε κάτι το σκληρό. Χωρίς όμως να είναι θηλυκότητα φορτισμένη με στοιχεία επιβολής και χειραγώγησης. Η εμφανής θηλυκότητα που υπάρχει βέβαια στα φορέματα με πτυχώσεις και στυλ Grecian πάντα πούλαγε περισσότερο και αυτά μου ζητάνε συνήθως στις ειδικές παραγγελίες.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ https://www.tanea.gr/print/2018/11/20/interviews/eimai-gemati-antitheseis-sti-douleia-kai-sti-zoi/#id_6

Πρόσθετες Πληροφορίες

  • Συντάκτης: Εfie Falida